او با خنده گفت : همان پنج شش نفری هم که همیشه منتظر آمدن  روزنامه بودند هیچ شماره نمی خریدند بلکه همان جا کنار مغازه روی صندلی می نشستند و روزنامه را می خواندند و می رفتند.آخرش روزنامه روی دست من می ماند!
شهریور ماه امسال که سراغ محمد کبیری رفتیم گمان مان نبود که آخرین صفحات مجله زندگی  83  ساله او  و 60 سال خبرنگاری اش خواهد بود. او هنوز سرحال بود و هر روز صبح ساعت 7 درب مغازه اش  را باز می کرد.
صحبت ما با  او درباره زلزله کاخک بود و او حرف ها بسیار داشت برای گفتن !
در این بین از آرشیو زیبایش  برگه روزنامه هایی از اخبار چهل پنجاه سال پیش شهرستان به ما نشان می داد و هوس ما برای کنارش نشستند و گوش دادند چند برابر می کرد. تا آنجا که اصلا موضوع زلزله کاخک یادمان رفت و نتوانستیم  خبری برای سایت تهیه کنیم.
حاج آقا حاضر نشد خیلی از خبرها ی قدیمی را به ما بدهد . بسیار آرزو داشت که این خاطرها در کتابی چاپ شود و از او به یادگار بماند. امید داریم به یاری فرزندانش و مجموعه فرهنگی شهرستان این آخرین آرزو که سندی کتبی از تاریخ این دیار نیز هست به زیور چاپ آراسته شود.
روحش شاد...