استاد بزرگوار، عارف وارسته و شاعر عالیمقدار، منوچهر نوربخش رئیس انجمن ادبی محمد پروین گنابادی، درگذشت.
ایشان که از پیشکسوتان فرهنگ و ادب شهرستان گناباد بود، سالها به شعر، فرهنگ و ادب این خطه خدمت کرد. وی در 29 دیماه 1386 مصادف با دهم محرم 1429 هجری قمری در بیمارستان قائم مشهد در گذشت و پیکر پاکش عصر روز دوشنبه، اول بهمن ماه، در زادگاهش روستای " نوده گناباد " به خاک سپرده شد.
از ایشان آثار ادبی فراوانی بر جای مانده است که از جمله آنها می توان به هفت خوان عشق که اخیرا در مدح و تعزیه ائمه اطهار (ع) منتشر شده است اشاره کرد. ایشان عمر پربرکت خویش را در زادگاهش، روستای نوده گناباد، در کسوت دهداری این روستا به پایان رسانید.
روحش شاد و یادش گرامی باد.
(تقديم به استاد منوچهر نوربخش)
رفاقت
شدِي به اسب مُحبت سوار پِنْدَرُم كُني رِفيقيِتر آشكار پندرم
فداي لطف و صفاي قِديميت نور بخش كه يادِ كردي از اسفنديار پندرم
دِ شعر، مُور تو بِبُردي به يادِ خُوردوُكي كه وَرْ دوچَرخَه بِدِي گه سوار پندرم
مو سِر تَرِزي و تو نُودهي ولي هر دو بِدم دِ مدرسه مِثل دوُ يار پندرم
دِ يك كلاسِ بدِم هر دوُ مِنَ دِ يك ميزِ مو دو ميو و تو هِم دو كنار پندرم
اگِر كه گاهِه بِنَموُ مِدِي تو از نودِه بِدُم دِمونِ كلاس بيقرار پندرم
تو دَرسْ خو بِدي و هوشِ مُومْ وَ بَزي بو بِدُم به فكر قطار و بكار پندرم
دِسر كلاس مِگفت موُ «عبادي» و «قدسي» چِني كِچِه شِدِه يي بي بِخار پندرم
دِكيفِ كُهنِيِ خُو گ'اهِه، ما مِياوُردِم مُو كشمش و تو سه چار پنج انار پندرم
بِه سِر كلاس مِي'اووُ علي كُلوخ گاهه دِزير پِرهَه دُو چِمْبِر خيار پندرم
اگر كِه وَرْ موُ مِزَه بَعضِه وَرْ مِگُفتي تو بِرِم كُنِم دِدِماغِش مِهار پندرم
دِ سال بعد بِرَفتي تو وَرِّدِ تحصيل موُ از كلاس و معلم فرار پندرم
فَلَك قِلم زِده بوُ سِرنِوشت ما، كه شدِم موُ كَسِب و تو هم آموزگار پندرم
دِكَسبي كه نداشتم، موُ شانس و اقباله بِخوردَه مال موُ چَن غِرْ شِمار پندرم
كِشيده كارِ مو از كَسِبي بِه كارمندي ازوُنجِه كَمِه دِرُم اعتبار پندرم
تو اَفضلُ الشعرايي و بنده شَهْگردِت شِدم به شعر و ادب مُومْ دوچار پندرم
دُبَرِه شِعرِ قِشَنگِت وَ يادُم آورده دو طاِِ ابرو و چِشمِ خُمار پندرم
تو از قِشَنگي رويِ نگار مِنويسي مُو از گِروني و از احتكار پندرم
اگر چه شعر مو جُو مِنديي وُ چَن صد بيت غِزل دِري تو هِزاران هزار پندرم
نِگين حَلقِه ي اي شاعِرِي گنابادي كُنَند جُمله بِه تو اِفتِخار پندرم
دِ انجمن هَمي شاعري اُناث و ذِكور دِدوُرِ ميز بِدنَ وَر قطار پندرم
دِ دست دِفتر و بنْشِستَين همه بي موچ بِدن به راه تو چِشم انتظار پندرم
دِ پِچُ و پچ شِدَين شاعرا و با انگشت نِشوُ مِدا مُو و توُر گه گُدار پندرم
نگاه كُنِي كِه هنوز «نوربخش» و «فياضي» دِرَن قِليفِ رفاقت دِبار پندرم
اسفنديار فياضي ـ تيرماه 1383
نظرات (۱)
راستی یاداشت مو هم دو زیرا هست . او هم ورخونه
ارسال شده توسط سعید | ايميل: | در ۷ بهمن ۱۳۸۶ ۱۸:۱۳