در دياري که با آقاي دکتر حسن خواجه نوري استاد دانشگاه و نويسنده و طنزپرداز قديمي ميهنمان داشتيم، از ايشان خواهش کرديم خود را معرفي کنند و چند اثر از آثار نيم قرن اخير و جديد خود را براي خوانندگان با ذوق مان به ما بدهند. ايشان با کمال فروتني فرمودند:

 با سلام به خوانندگان چيز فهم و نکته دان روزنامه غيرچاخان اعتماد ملي، به عرض مي رساند:
 1- در سال 1314 شمسي در گناباد (در ايالت خراسان) متولد شدم.
 2- در سال 1334 ديپلم ادبي گرفتم
 3- در سال 1339 موفق به اخذ ليسانس شدم.
 4- در سال 1351 افتخار کسب دکتري را از دانشگاه تهران پيدا کردم. کارم را با آموزگاري و مديريت مدرسه در ولايت آغاز کردم و پس از 5 سال به تهران آمدم و در دبيرستان هاي علميه و البرز و علامه دهخدا و مدارس عالي و دانشگاه ها به تدريس پرداختم.
 يکي از نويسندگان هنگام معرفي قهرمان داستانش به اختصار مي نويسد: «مشتي حسن ها سرگذشت مفصلي ندارند، به سختي به دنيا مي آيند، رنج مي کشند و سرانجام گمنام مي ميرند» و نام من «حسن» است.

چون اين مختصر ما را قانع نکرد براي کسب اطلاعات بيشتر به جلد اول کتاب «ظنز سرايان ايران از مشروطه تا انقلاب» که در سال 1370 چاپ و منتشر شده مراجعه و مطالب زير را از آن نقل کرديم.
 دکتر حسن خواجه نوري استاد دانشگاه، روزنامه نگار، شاعر و نويسنده طنز با نام هاي مستعار «چر اغ موشي گنابادي»، «ح.خ چراغ موشي»، «ح.خ ابابيل» و «نمکپاش» در سال 1314 شمسي در گناباد متولد شد. دوره ابتدايي و متوسطه را در آن ديار گذراند و پس از پايان تحصيلات دوره ليسانس در سال 1339 به تدريس در دبيرستانه هاي تهران پرداخت.

 فعاليت دانشگاهي:
 دکتر خواجه نوري پس از اخذ درجه دکتري، در دانشگاه ها و مدارس عالي کشور به تدريس منطق، فلسفه و ادبيات فارسي پرداخت و در مدارس عالي پارس، مدرسه عالي شميران، دانشگاه پليس، دانشکده افسري و دانشگاه علامه طباطبايي افتخار تدريس داشت.
 او پس از افتتاح دانشگاه آزاد اسلامي از سال 1362 به طور تمام وقت در آن دانشگاه به کار آموزش و تدريس مشغول است.
 فعاليت مطبوعاتي: دکتر خواجه نوري از همان زمان که در خراسان بود با روزنامه هاي «آتش شرق»، «آفتاب شرق» و «خراسان» همکاري نزديک و جدي داشت و همزمان براي نشريه فکاهي «توفيق» نيز شعر و مطلب مي فرستاد.

 از آنجا که همه نويسندگان و اعضاي هيات تحريريه توفيق اسم مستعار داشتند وي نيز که اين افتخار را داشت،‌بايد نام مستعار بامسمايي براي خود برمي گزيد.
 چون درعالم مطبوعات رسم است که نويسندگان توانا را به خورشيد تابناک جهان مطبوعات! يا ستارگان درخشان آسمان شعر و ادب! تشبيه مي کنند وي با توجه به نام خانوادگي خود که «خواجه نوري» است با نور اندکش نام مستعار «چراغ موشي» را برگزيد و از آنجا که به زادگاهش افتخار مي کرد کلمه گنابادي را هم به دنبال آن يدک کشيد و «چراغ موشي گنابادي» شد تا موقع رفتن برق به خانه ها روشني بخشد.

 خود او در توفيق هفتگي شماره 27 مهرماه 1338 (يعني 48 سال قبل) به مناسبت خاموشي هاي مکرر برق تهران گفته است:
 در خدمت حاضرم
 اهل تهران سلام من به همه
 اي که هستيد غرق خاموشي
 گر فتاده است امر برق شما
 به کف حضرت فراموشي
 برسد خدمت شما هر شب
 مخلص بي ريا «چراغ موشي»
 
دکتر خواجه نوري علاوه بر مقالات جدي و علمي و اشعار ظنز نيشدار خود در قلمرو نثر فکاهي نيز به سبک فريدون توللي و «التفاصيل» آثار ارزشمند و خواندني فراواني دارد.

 ايرانيان طبق يک رسم کهن ايام نوروز خانه تکاني مي کنند.
 خانه تکاني!
 مي تکاني خانه گل را تو در ايام عيد
 خانه دل را تکاني در همه ايام ده
 گردگيري مي کني اين روزها گر خانه را
 خانه دل را به رفع بد دلي آرام ده

 *
 جوانان براي رفع بيکاري سيگار مي کشند!

 کي گره وا مي کند...!؟
 اي جوانان وطن قربان کسب و کارتان
 به به از وضع درام آن کت و شلوارتان
 کارتان گشتن پي کار است و آن نامهربان
 مي گريزد از شما چون دلبر عيارتان
 نيست اندر قوطي عطار کار از بهر کس
 پر ز حرف و وعده باشد قوطي عطارتان
 عده اي در کار کنکوريد و آن سد سديد
 برده رنگ و روشني از ديده و رخسارتان
 بي جهت سيگار بهر رفع غم ها مي کشيد
 کي گره وا مي کند سيگارتان از کارتان
 طرز فکر هر کسي باشد ملاک ارزشش
 هست لازم جنبشي در نحوه افکارتان

*
 همه چيز روز بروز گران مي شود- «جرايد»

 هواي هميشه باراني؟!
 گفت: شد فصل زمستان و هوا باراني
 از هوا «نرخ گران» شام و سحر مي بارد
 گفتمش: «نرخ گران» بر سر طاس من خنگ
 نه زمستان که به هر فصل دگر مي بارد

*
 ديروز و امروز
 حاج ابو حفص غياث الدين عمر بن خيام نيشابوري رحمت ا... عليه در قرون ماضيه چنين افاضه فرموده است:

 خر باش!
 رباعي عصر حجر!
 با اين دو سه نادان که چنين پندارند
 از جهل که داناي جهان ايشانند
 خر باش! که از خري ايشان به مثل
 هر کو نه خر است کافرش مي دانند
 و «چراغ موشي گنابادي» «لعنت ا... عليه!» در عصر ماهواره و برق و حاکميت دانش در غرب و شرق چنين سروده است:
 بيحالان!
 رباعي عصر قمر!
 با اين همه خر که در جهان ويلانند
 شايسته افسار و جل و پالانند
 هستند پياده گر گروه عقلا
 انصاف که جملگي ز بيحالانند

*
 اين شعر در تابستان 1335 (51 سال پيش) در روزنامه خراسان به چاپ رسيده است.

 آدم نادان زناداني رذالت مي کند
 هر کجا پا مي دهد جرم و جنايت مي کند
 حسن و قبح و خير و شر در ديده نادان يکي است
 زان که نادان کار از روي حماقت مي کند
 فرد نادان چون بز گر در ميان گله است
 بهر لوث گله اي يک بز کفايت مي کند
 آدم بيکار و عاصي نيز همچون گربه است
 گربه عاصي به هر ديزي خيانت مي کند
 طفل بي برگ و نوا کم کم شود دزدي کهن
 چون به دزدي بهر سد جوع عادت مي کند
 در جهان گر بنگري از روي تحقيق اي رفيق
 هر جنايت را فقط فقر و جهالت مي کند

  به نقل از سالنامه اعتماد ملی