اگرچه خيلي ها اين روزها راهي مرقد امام مي شوند اما شهر كوچك ما كم از تهران ندارد اين جا هم شوري برپا است.

 هرساله تولد امام با تولد حضرت زهرا در يك مراسم جشن گرفته مي شود. امسال هم تقارن جالبي د اشتيم. ايام شهادت بانو با رحلت امام يكي شد.

شب چهارده خرداد خيابان امام منتهي به ميدام امام مملو از جمعيت بود .درست مثل دهه اول محرم. اگرچه خيلي از مراسم ومناسبت ها در اين سال ها كمرنگ تر از گذشته برگزار مي شود و نوعي اصلاح و تغيير از سوي مسئولين فرهنگي هميشه در اين رابطه مطرح مي شود اما مراسم امام انگار طور ديگري است.

هرسال همين جمعيت را مي بيني كه در غالب ده ها هيات عزادار به رديف ايستاده اند تا مهلتي يابند و در مقابل همگان ارادت خود را به صاحب مجلس  نشان دهند 

اين شور و علاقه را كه هيچ كس نمي تواند انكار كند اما مراسم حضرت امام با مراسمات مشابه در دهه محرم كمي تفاوت است. در اين شب كسي مصيبت زده نيست صدا گريه شنيده نمي شود هيات ها هم شور نمي گيرند و حسين نمي زنند. همه آرام كارشان را مي كنند .  شايد بتوانم بگويم مردم خوشحالند، يكديگر را را در ميان شلوغي ها مي پيدا مي كنند و در آغوش مي گيرند.

تحليل ها مختلف است دوستي مي گفت شايد ايمان مردم تضعيف گشته و امام را فراموش كرده اند!

گمان نكنم ، مردم امام را ديده اند با او زندگي كرده اند ،تك تك دستوراتش را شنيده اند و عمل كرده اند. اصلا امام براي مردم ايران هنوز زنده است.

  يكي مي گفت امشب جشن است نه عزا. جشن براي سلامتي انديشه امام، براي سلامتي مردمي كه با سختي ها و كمبودها ساخته اند. مردمي كه از آن انقلاب اسلامي هستند و نه جمهوري اسلامي !

جشن براي خاطراتي كه در گوشه ذهنشان هنوز جزو بهترين لحظات زندگي است. از همين رو بود آن مردي كه از بچه هاي جبهه بود. گوشه اي در تنهايي گريه مي كرد . گريه او از روي غم نبود . او لذت مي برد وقتي از دهه شصت مي گفت و فرمان هاي امام به رزمنده ها . فرمان هايي كه عاشقانه اجرا مي شد و قطعنامه اي كه زهر در كام همه بود

مراسم رحلت يك جشن ملي شده است  نه در تهران بلكه در همه ايران. جشني كه نسل سوم را هم  با خود همراه كرده است. نسلي كه با امام نزيست و كاريزماي او را فقط از پشت شيشه تلويزيون دريافت. 

.........

 حجت الاسلام ماندگاري سخنران مراسم رحلت امام در روز 14 خرداد 1387 - مصلي گناباد