.

 در زيباترين کوچه شهرستان که توسط ديوار مسجد جامع شهر و مدرسه نجويمه محاصره شده است. در چوبي قديمي زيبايي ورودي موزه مردم شناسي شهرستان است. اين مدرسه که خود به تنهايي کشش جذب بسياري از فرهنگ دوستان را دارد محل امني براي خودنمايي فرهنگ بومي مردم گناباد شده است.

درون هر اتاق منظره اي از يک شغل يا فعاليت اقتصادي فرهنگي خانواده هايي است که ديگر اين روزها فقط خاطره هاشان بجاست.    

برگ هایی از دفتر زندگی که باید در اشک چشمان پیرانی یافت که با فرزندانشان سری به این مکان می زنند و یا  فقط با تورقی  در اشعار فیاضی است که می توان نوعی ارتباط مثبت با آجرها، آدم ها، و ابزار قدیمی موزه یافت.

راهروی ورودی  را که نشانه ی احترام بر اندرونی هر خانه ایست   به سرعت طی می کنیم و با تجدید نفسی  به حیاط بزرگ مدرسه وارد می شویم. از توی حیاط ،ایوان مسجد جامع هم نمایان است. کف مدرسه با آجر فرش شده است. دور تا دور مدرسه اتاق است و هر اتاقی برشی از زندگی . ایوان مدرسه  هم بی نصیب نمانده است. و شاید ناب ترین قسمت همان جا باشد. چرخ چاه و مردی که مغنی است و بی توجه به مردمی که او را می بینند و گاهگاهی کنارش عکس می گیرند حواسش به طناب است که از دستش رها نشود !

خراس،  سفره عقد، تنور نان، دارقالی، آهنگری، عطاری، کوزه گری و ...

 بیننده ای می گفت : مردان سبیل کلفت  با موهای مجعد و زنان زیبا روی  دماغ قلمی  از  مردم ما نیستند. دیگری لبخند زد و گفت : نترس ، سبیل ها ایدئولوژیک نیست !

به نظر در میان این همه سمبل ها فقط جای صاحبان اصلی  خانه خالی است. طلبه هایی که با نور  زرد چراغ  و دود سیاهش  تبصره علامه خواندند و شرح لمعه  شهید را مباحثه کردند.

 مسلما هر چه گوییم  نمی توانیم  مزه نگریستند  را به کام بریزیم. پس خود ببینید آنچه هنرمندان شهر به یادگار گذاشتند.

با تشکر از مهدی ذوالفقاری