مجلس شوراي اسلامي يکي از ارکانهايي است که نقش  مهم چهار ساله اي در کشور دارد . مهم ترين مولفه تشکيل و تداوم نظامهاي دموکراسي، مشارکت مردم است. مردم نقش تعيين کننده در استقرار و استمرار حکومت ها دارند ودر صورت کم رنگ شدن حضور آنان در عرصه هاي سياسي، دولت ها با بحران روبرو خواهند شد. بدون شک نظامهاي سياسي مبتني بر مردم سالاري، ضريب مشروعيت خويش را با عيار حضور مردم در مشارکت سياسي مورد سنجش و ارزيابي قرار مي دهند.

          نظام سياسي در ايران بر 2 پايه جمهوريت و اسلاميت بنا شد. اگر وجه اسلاميت، اين نظام را از ساير نظام هاي سياسي جهان متمايز مي سازد اما نقطه تلاقي با نظام هاي دموکراسي ، جمهوريت نظام است. جمهوري اسلامي با تاکيد بر مشارکت مردم در حوزه هاي مختلف، مردمي بودن، خويش را به اثبات رسانده است، حضور و مشارکت مردم در انتخابات دستاوردهاي قابل توجهي را در بر دارد و به دليل اهميت اين موضوع، دشمن معمولاً در زمان برگزاري انتخابات سعي در تخدير اذهان و مسموم کردن فضاي حاکم بر انتخابات را دارد تا از اين طريق در اراده مصمم مردم خلل ايجاد کند. مشارکت واقعي انتخابات در مقاطع مختلف تاريخ انقلاب اسلامي،‌نقش حياتي در تحولات سياسي کشور داشته و مهمترين ساز و کار مشاکرت توده هاي سياسي نيز بوده است. انتخابات بستري براي رقابت و چالش هاي جناحي و گروهي، ابزاري براي بيان تقاضا و روشن شدن مواضع افراد و نيز زمينه اي براي برخورد نهادهاي درگير نظام سياسي در امر انتخابات است. حضور در انتخابات يکي از شاخص هايي است که نماد مشارکت سياسي مردم در تصميم گيري و ساختن سرنوشت خود محسوب مي شود. مشارکت سياسي به عنوان پديده اي جديد در نظامهاي سياسي معاصر، نقطه تلاقي جامعه و حکومت است به واقع مشارکت سياسي محصول توافق بنيادين ميان شهروندان در فرايند تصميم گيري و خط مشي هاي سياسي است. مشارکت واقعي به معناي نفوذ و حضور آرا و انتظاراتي است که از سطوح پايين به سمت بالاي هرم قدرت حرکت مي کند و دستور يک نظام سياسي را تشکيل مي دهد.

          در يک حکومت مردمي به حضور و مشارکت قانونمند همه مردم در برنامه هاي سياسي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي تاکيد شده است و نقش مردم در شکل گيري و اداره اين حکومت بسيار اساسي و موثر به شمار آمده است. اگر مشارکت به مفهوم دخالت مردمي افراد، و گروهي در سرنوشت خويش و شرکت آنها در شکل دهي و صورتبندي حيات اجتماعي و سياسي خود بدانيم به اين نتيجه مي رسيم که نقش مردم در قالب انتخابات و حق راي عينيت پيدا مي کند. اين امر در يک حکومت مردمي اساسي و کليدي است وهرچه اين مشروعيت سياسي و مشارکت مردمي کم رنگ تر باشد ثبات سياسي يک نظام خدشه مي بيند نظامهاي حاکم بر جوامع بشري، زماني مي توانند شاهد استحکام پايه هاي خويش باشند که عنصر مشارکت عمومي در تحقق آنها نقش اساسي داشته باشد و به تعبيري قوام و ثبات هر حکومتي بسته به مزان حضور و مشارکت عمومي همسو با آن است. مردم با شرکت در انتخابات در حقيقت در تعيين سرنوشت خود سهيم مي شوند، اصل 6 قانون اساسي رکن مردمسالاري اين نظام را چنين بيان مي کند «در جمهوري اسلامي ايران امور کشور بايد به اتکاي آراي عمومي اداره شود، اعضاي شوراها و نظاير اينها يا از راه همه پرسي، در مواردي که در اصول ديگر اين قانون معين مي شود. بنابراين براساس قانون اساسي، تجلي و تبلور اداره عمومي از طريق ساز و کار انتخابات است. به عبارت ديگر مردم در نظام مردم سالار ديني مي توانند با حضور در پاي صندوق راي نقش خود را در اداره نظام اسلامي تثبيت کنند اين اراده در قالب سهم داشتن مردم در آينده خود عامل اصلي انسجام و وحدت ملي در جامعه است.

          در نظام جمهوري اسلامي،‌مشارکت سياسي مردم به منزله حق راي به تحقق و برپايي حکومت است به عبارت ديگر حکومت اسلامي داراي  مشروعيت الهي است و در صورت مقبوليت آن از سوي مردم است که مي تواند تحقق يابد. از اين منظر هر اندازه که پذيرش مردمي حکومت و مقبوليت آن بيشتر باشد رسيدن به اهداف و اجرايي شدن برنامه ها نيز بيشتر عملي مي شود. مشارکت حداکثر باعث مي شود تا نظام از پشتوانه مردمي زيادي برخوردار باشد. بنابراين با تکيه بر اين پشتوانه خواهد توانست برنامه ها و اهداف بلند مدتي را تدوين کنند. حضور مردم در انتخابات، پويايي و ارتباط ارگانيک مردم و نظام سياسي را منعكس مي کند. رهبر عظيم الشان انقلاب اسلامي مي فرمايند « در نظام اسلامي راي، خواسته و عواطف مردم، تاثير اصلي را دارد و نظامهاي اسلامي بدون راي و خواست مردم تحقق نمي يابد»

احمد حسين‌زاده