فصل الخطاب زندگي آب است. اين شهر كه اينچنين در تنهايي خشكوار كوير ايستاده است به بركت آبي است كه از درون اعماق زمين مي آيد. زميني كه به همت مردان زميني زخمي عميق خورده است، قنات!
سفر به اعماق قنات اشتياقي بود كه با ديدن عكس هاي ساده و تكراري از قوس ديواره آن برايم چند برابر مي شد. در ظهر يك روز داغ خرداد ماه راهي كوي شرقي شديم . جايي كه انتهاي سفر 27 كيلومتري قطرات زلال آب  است

ورودي سوم قنات - محل تقاطع تونل ها

 قنات قصبه سه ورودي دارد. جايي كه اكنون مظهر قنات است و با بتون  مسيري حدود  700 متر ساخته شده است تا به جريان اصلي قنات برسد. دوم مظهر قبلي آن كه اكنون خشك است و مسيري به اندازه همان تونل سيماني ايجاد شده است كه خشك اما كاملا دست نخورده و طبيعي است. اين مسيري هماني است كه قرار است توسط سازمان ميراث فرهنگي براي بازديد توريست ها آماده شود. اما ورودي سوم جايي كه ما وارد شديم تقاطع تونل سيماني و تونل خشك است جايي كه آب قنات بعد از عبور از اعماق 300 متري زمين و طي راهي طولاني تغيير مسير داده است و وارد تونل مصنوعي مي شود. راهي هم به سمت تونل خشك ادامه دارد.
عكس هايي كه ديده بودم همه با فلاش گرفته شده بود اما اينجا تاريكي مطلق است . با وجود چراغ قوه قوي كه داريم  فقط چند قدم جلوتر را مي توانيم ببينيم. اين ظلمت هراسناك اما لذت بخش است. جز صداي آب هيچ صدايي نمي آيد0 از گرماي بيرون خبري نيست0 آب سرد كه تا بالاي زانوها هم بالا آمده و هواي مرطوب داخل خورشيد تابستاني را نديده اند كه اين چنين آرامش بخش اند!

خلاف جريان آب جلو مي رويم. كفش ها را درآورده ايم تا راحت تر باشيم. حالا زمين كف پا را كاملا حس مي كنم. برخي جاها نرم است و گاهي هم سنگريزهايي زير پا مي آيد. اذيت نمي كند 0 چند نقطه زمين كمي پايين مي رود و آب بالا تر از زانو مي آيد.
سرعت آب هم زياد است و بايد آرام حركت كنيم.  كساني كه همدان رفته اند و ابهت غار علي صدر را ديده اند شايد در نگاه مقايسه زياد اينجا را نپسندند. اما يادمان نرود كه آنجا غاري طبيعي است و اين شاهكار دست انسان است.انساني كه دو هزار سال پيش با ابزار زمانه اش اين را كنده است.

رگه هاي مختلفي از خاك به رنگ هاي سفيد و قهوه اي ديواره را پوشانده است در برخي جاها چيزي شبيه ريشه درختان از خاك بيرون زده است . ديواره ها را صاف نتراشيده اند و به گونه اي است كه  در ميانه باريك تر مي شود و امتداد آن تا سقف پهن تر مي گردد. سقف بلند و صافي هم دارد كه فضاي نفس كشيدن به آدم مي دهد
مسير قنات مستقيم نيست و  گاهي دور مي خورد در طول مسيري كه رفتيم چندين بار مسير به چپ و راست تغيير كرد. 
نميدانم چقدر راهپيمايي كرديم  تمام مسير تقريبا يك شكل بود به خاطر تاريكي ته مسير هم ديده نمي شود و نور هم به داخلش نفوذ نمي كند.

شايد 400 متري شد كه يواش يواش ترس سراغمان آمد. نمي دانم كسي تا انتهايش رفته است يا نه! آن جلوتر مي شود نفس كشيد؟ آيا امكان دارد سقف ريزش كند؟ سيصد متر زير زمين چه خبر است؟
فكر كردن به آن هم ترسناك است. ما هم ژول ورن نيستيم كه آرزوي نوشتن رمان سفر به درون زمين يا بيست هزار فرسنگ زير دريا داشته باشيم. نمي شود نگراني را پنهان کرد، بهانه اي آورديم و برگشتيم.
آب قنات شيرين است و اينجا پاك ترين نقطه اي براي نوشيدن . تامل نكردم و هنگامي كه خواستم از آب خارج شوم جرعه اي نوشيدم.

سفر حدود دو ساعته ما به درون قنات در حالي پايان يافت كه چشمانمان در نور كم سوي چراغ به زباله هايي مي افتاد كه در گوشه و كنار افتاده بود و خبر مي داد از جمعيتي كه آمده اند و ريخته اند و رفته اند!
اميدوارم بزودي اين بودجه ميلياردي سازمان ميراث فرهنگي برسد تا دستي به سر و روي اين ميراث ماندگار بشري بكشند

 تجربه اين لحظات زيبا را به همه همشهريان توصيه مي کنيم!

ديواره در ميانه کمي به هم نزديک مي شود 

ابنجا تاريکي مطلق است 

عکس با فلاش دوربين 

چراق قوه فقط چند متر جلويت را روشن مي کند

نوري که از حلفه هاي چاه وارد تونل مي شود - مسير خشک

در تاريکي مطلق پايمان به زباله ها يي مي خورد که به اينجا هم رسيده اند! 

با تشکر از همکاري  منصور مهديزاده