برای کبریتهای روشن کوچه ی تاریک که
در انگشتهای باد زندگی می کنند!!
"خرد من برای خم شدن آفریده نشده اما زانوهایم اینطور خلق شده اند"
شاید بیش از آنکه این نوشته یادواره ای برای( درست نمی دانم چندمین) سالگرد راه اندازی پایگاه خبری شهرستان گناباد باشد فروتنی سزاوار و تجلیل قلبی من( البته با تاخیر فراوان) به همت ارجمند و گران ارزش دوستان " گناباد نیوز" در این بی هم صدایی و بی همدلی رو به افزون است!
روانهای روشنی که برای تغییر سرنوشت تحمیلی این آب و خاک تسلیم به فروافتادگیها و غفلت های ویرانگر، معجزه کلمات را بر گزیده اند با آنکه واقفند هر فصلی که در ادامه این کتاب گشوده شود میراث خوار رنجی قطعی و رفتنی بی توقف خواهد بود.

در تهاجم بی مهار روح جمعی خرد کش سطحی مآب زالو پرور ما که درفش جذابیت های عوام گرایانه را بر می افرازد و تهی مایه های خوش آب و رنگ چشم پر کن پشت ویترین فرهنگ می گذارد و با تساهل و تسامح اعجاب آور، فراخ دستانه و سخاوتمندانه، اصحاب کمال و فضلای قوم را به کرانه های کور فراموشی تبعید می کند چه باید کرد؟
با وسوسه های این آرامش امن و عافیت طلبی مصلحت اندیشانه که برای حذف موجه سهم مسئولیت خویش از نقش تاریخی خود در برابر سرنوشت جامعه و انسان به کنج اتاق های شیک و خلوت خویش می خزند و پشت درهای بسته، دایره هیچ های بلند و فلسفه های بی شمار را طولانی می کنند تا طلبکارانه دلیل بتراشند و به زندگیشان برسند چه می توان کرد؟
آیا بهتر نیست با چنین اوضاعی کسانی که حرفی، طرحی و اندیشه ای برای نقش آفرینی و تحول در حوزه های فرهنگی، اقتصادی و عمرانی روستا، شهر و کشور خود دارند قید کار در چنین فضایی را بزنند و نبوغ استعداد و انگیزه های دیگر خواهانه خود را به نفع منافع فردی و توفیقات شخصی خویش مصرف کنند تا حساب خود را از جامعه ای که نمی خواهد حرکت کند جدا کرده باشد؟

شاید بهتر باشد!
اما همیشه کسانی هستند که بی دلیل و بی فلسفه اتفاق می افتند و سمت مجهول ماجرا را دیگر گونه می کنند!
هر چند که بی پروا در کفه ی سبک این ترازوی دیوانه که سبکی و سنگینی و عدد و شماره را فراموش کرده و خود را به مستی زده تنها قلبشان را می گذارند و از زندگی،  آرامش و آینده شان برای عدالت، آزادی، روشنی و آبادانی هزینه می کنند چون نوری غمگین که در حاشیه ی تاریکی برای شمارش ساعتهای مانده از این شب طولانی انگشت کم می آورد!
اما درخت نامیرای خرد و اندیشه در هیچ فصلی بی برگ و بار نیست، باید صبوری کرد.
انکار، نفی و انزوای مطلق از عرصه ی تحولات اجتماعی حتی اگر از سر بهانه گیری و زرنگی کاسبکارانه نباشد سنگ انداختن به آیینه ای است که به اقتضای طبیعت خویش حقیقت چهره ی فردی و جمعی ما را باز نمایانده است با احتمال فراوان و نظربه سابقه همان بد بینی پایدار از آنچه بر سرمان رفته و گوشه کنار اطلاع از پاره ای درد دل ها و گلایه ها، این جمعیت  عزیز و ارجمند نیز مرهون هیچ حرمت گذاری، کمک و همراهی آنهایی که باید همیشه باشند اما جز بر مبنای رسالت دستور العملی و منافع تعریف شده نیستند، نبوده و همان بهتر که نباشد. صداهای بلندی که به نام آبادی شهر گلو پاره می کنند و طبل توخالی از مد افتاده شان البته دیگر حتی خودشان را هم نمی فریبد.

 بهتر همانکه پایگاه خبری با همان شاخ و برگهای کم  و نحیف اما شریف، پاک مستقل و فرهیخته ی خود خواسته، پایه های مشروعیت و بقای خویش را بر پیکره ی آگاه اجتماع بنا کند و زمینه های ارتقاء توانش ها و افزایش غنای سرمایه های خود را در دل توده های فکری سایه نشین و اندیشمندان و فرهیختگان پراکنده ای که هنوز از تحقق آرمانهای جمعی مایوس نیستند و دلی برای همراهی دارند، جستجو نماید.
شاید در مجالی دیگر امکان تحلیل دستاوردهایی که از رهگذر راه اندازی سایت گناباد نیوز اتفاق افتاده ممکن باشد و البته نقد نقص ها و ارزیابی کاستیهای اجتناب ناپذیر آن.

اما باید بادلی سپاسگزار به این باور شگرف، اراده ی آگاه و همت والا که پر واضح است ثمرات آن از رگ و پی رنج روزها و جان فرساییهای دراز و یاس های بی شمار و امیدهای  نا کام دلهایی عاشق و وجدانهایی مسئول و دردمند به ظهور رسیده درود فرستاد.
بازگشایی پرونده های مفقود و بایگانی شده برخی مدیران، کاوش در علل و موانع تاریخی توسعه گناباد، مصاحبه های روشنگرانه و نگاه موشکافانه به تحولات شهرستان، طرح ایده ها و نظرات، پرداختن به امور روزمره و مشکلات زندگی شهروندان، معرفی ظرفیت های انسانی، جغرافیایی و فرهنگی شهر و همکاری صمیمانه و صادقانه با رسانه های خبری بویژه هفته نامه گناباد به عنوان دیرپا ترین نشریه محلی استان گوشه ای از آثار درخشان فعالیت این گروه کوچک بزرگ بوده است.

بسیج تعلقات وابسته به خاطرات جمعی به منظور مشارکت در یک فرآیند عظیم فرهنگی و اقتصادی به نفع توسعه همه جانبه شهرستان هدفی بزرگ است که تحریک احساسات وطنی و منطقه ای مغزها و استعدادهای کوچ کرده از این شهر را حتی برای چون منی که تمایلات و تعلقات ناسیونالیستی و قومی قبیله ای را بی سبب و غیر مستند به دلایل عقلی می دانم توجیه پذیر می کند! بهر جهت اینان خود نیز مغزهای مهاجرند اما قلبهای حاضر!
دانشجویان مهاجر پایتخت نشینی که در انبوه جلوه های رنگارنگ و سرگرم کننده با سرنوشت مردم و شهر خویش بیگانه نیستند.
عشق آنها به این شهر و مردمش گویا در پاسخ آن شاعر مهاجر کردستانی که متهم به بی وطنی شده بود به زبان آمده؟
 (( کجا من از شما دورم؟
اگر آنجا ریگی گلوی چشمه را ببندد
من اینجا به سرفه می افتم))