«اقراء باسم ربک الذی خلق * خلق الانسان من علق * اقرأ و ربک الاکرم * الذی علم بالقلم....»

قلم توتم من است، توتم ما است. به قلم سوگند، به خون سیاهی که از حلقومش می‌چکد سوگند به رشحة خونی که از زبانش می‌تراود سوگند که توتم مقدسم را نمی‌فروشم، نمی‌کشم، گوشت و خونش را نمی‌خورم، به دست زورش تسلیم نمی‌کنم، به کیسه زرش نمی‌بخشم، به سرانگشت تزویرش نمی‌سپارم، پوستم را قلم می‌کنم و قلمم را از دست نمی‌گذارم، چشم‌هایم را کور می‌کنم، گوش‌هایم را کر می‌کنم، پاهایم را می‌شکنم... اما قلمم را به بیگانه نمی‌دهم... قلم زبان خداست، قلم امانت آدم است ودیعة عشق است، هرکسی توتمی دارد و قلم توتم من است و قلم توتم ما است. (شریعتی)

دانشجویان خبرنگار، خبرنگاران دانشجو سلام

سلام ارادت و ابراز محبت تؤام با تبریک مداومت در سومین سال ولادت. فارغ از تمایلات سیاسی و موقعیت‌های محیطی دوسویه به همه دست‌اندرکاران gonabadnews دست مزیراد و خسته نباشید عرض می‌کنم. برای قُوت راهتان و قوّت قلبتان در استواری و پایداری راه دشواری که برگزیده‌اید از بیان شریعتی، شهید شیدای سربلندی فرهنگی تشیع و فدایی راه آگاهی مدد جستم به یقین پاسداری از حرمت خون شهیدان قلم مطهری، بهشتی و شریعتی وفاداری و پای‌فشردن بر راهی است که آنان طی نموده‌اند، راه آگاهی بخشیدن و ستیز بی‌امان با فرهنگ سوزان خردگریز و بی‌هیچ تردیدی پای‌بندی و امانتداری به این مهم نه تنها با شعار کارساز نیست که همتی مردانه و جسارتی آگاهانه می‌طلبد، همه می‌دانیم که در کمتر مراسمی خواه عادی و رسمی، همایش ونیایش یافت می‌شود که در آن سخن از راندن دشمن بر زبان نرانیم، لیک به درستی باید اعتراف نمود که سخت‌ترین دشمن در درون خود ماست، دیوی که اگر مات و مهار نگردد، سخن از پیروزی بر رقیب بیرونی جز فریبی درونی نیست، آری برای زدودن زنگار ظاهر، نخست باید چنگ در نقار باطن انداخت، زیرا کسی که خود گرفتار خودبینی، نقدناپذیری، مطلق‌نگری، جزم‌اندیشی و جمودگرایی است کی می‌تواند با خردگریزی، جهل‌پروری و خرافه‌گستری جدال نماید، در هر صورت امروز اعتلای میهن و ملت، کارآمدی دینداری و سرافرازی تشیع در عرصه‌های داخلی و خارجی، رهین بازشناسی و بازخوانی دقیق آموزه‌های دینی است که به ما گفتند «اعدی عدوک نفسک التی بین جنبیک» برادران گرامی! رسالت سنگین اطلاع‌رسانی با توانی اندک در فضای سخت و سنگین شهرمان گناباد اقدامی بسیار بایسته و خجسته است و در این مقال، مجال سخن گفتن از کاستی‌ها نیست که گهگاه چگونه رقیبان دل را نواخته‌ایم بلکه بنای اشارت و حمایتی گفتاری از عزم و همتها است که در فسردگی و خاموشی کورسویی از روشنایی غنیمتی است که باید آن را پاسداشت، امید دارد کابران و قلم‌زنان عرصه آگاهی هر روز فزونی یابند. شاد باشید و پیروز

دكتر محمد ذبیحی