شهروندی که در مدت نه چندان کوتاه فعالیتش (با توجه به عمر این گونه نشریات) خدمات ارزنده ای به روشنفکری ایران در زمینه های مختلف سیاست، اقتصاد، تاریخ ، فرهنگ و اجتماعی داشت.

نشریه ای که در جامعه کم علاقه شهرستان ما به مطبوعات، جای پای خود را به خوبی باز کرده بود و تمامی آنهایی که ادعا و نظری برای خود جستجو می کردند به اشتراک آن افتخار می کردند.

شهروند امروز تعامل با نظام و رعایت خطوط قرمز را به خوبی آموخته بود و توانست خدمات ارزنده ای به نظام داشته باشد. براستی که هر یک از پرونده های آن که با موضوع مشکلات روز کشور نوشته می شد با همه جانبه نگری و جمع نمودن کلیه آراء ، تصمیم گیری و نتیجه گیری را برای هر کارشناس و مدیری آسان می نمود.

 هر چند که گاه نیش انتقاد خود را به دولت و عملکرد آن وارد می کرد اما جالب اینکه بین اعضای دولت و شهروند تعامل خوبی برقرار بود و بسیاری از مسئولان در این نشریه مورد مصاحبه قرار گرفتند. وزرایی چون جهرمی، حسینی، ... و مدیرانی چون بذرپاش ... و مشاورانی چون کلهر که فقط معدودی از مسئولان دولت بودند که جدا از ان می توان به حداد عادل، لاریجانی، قالیباف،مظاهری،پورمحمدی،باهنر، مطهری، کروبی،... را در حوزه بزرگان نظام می توان برشمرد.

بهرحال این انتقادات با توجه به خاستگاه تفکرات شهروند قابل قبول است. اما حقیقتا چرا در جامعه روشنفکران اصولگرا، اینگونه آثار بکری تولید نمی شود؟

و من خوشحالم که شهروند توقیف شد تا بتوانم آخرین شماره آن را که در مورد انتخابات امریکا و پیروزی اباما بود، را با آرامش کامل و سر فرصت، با حرص و ولع بخوانم. شماره ای که پرونده کاملی از ویژگی ها و تاریخ ساختار حکومتی ایالات متحده امریکا داشت. موضوعی که مدت ها من با توجه به رشته تحصیلی ام به دنبال آن بودم.

دیگر نگران این نیستم که هفته به پایان رسید و هنوز قبلی را نخوانده، شماره جدید منتشر خواهد شد.

و  مطمئنم که شهروند امروز بزودی تحت نام نشریه دیگری احیا خواهد شد چیزی که حتی توقیف کنندگان به آن امیدوار بوده اند!

بهرحال همه از سردبیر تا مخاطب و حتی ممیز مطبوعات می دانند تا نهادینه شدن جایگاه رسانه ها در کشور، باید تلاش بسیار داشت.

لینک مرتبط:

  » وبسایت شهروند امروز

 
 

 

 

 

 

 

 

 

    علی راه نشین