همیشه روزگار در جامعه شعیان 18 ذی الحجه را جشن گرفته اند. خدا آن را عید نهاده است و بر مسلمین فرض شده تا ماجرای آخرین حج رسول الله را بزرگ بدارند.
به ما آموخته اند در این روز رسول بر حجاز شتران بالا رفت و دستان علی را گرفت و او را جانشین اش خواند. هر فردی تا کنون به او ارادت داشته است از امروز علی را باید در آغوش گیرد و فرمانش را بپذیرد. رابطه ی دوستی خدا و رسول به علی نیز سرایت میکند. علی ادامه محمد می شود آنگونه که هارون ادامه موسی بود جز بر رسالت!

نمی دانم، در کتاب تاریخ چیز دیگری خوانده ایم.  پیامبر هلال ماه ربیع الاول را دیگر ندید و آسمانی شد. مردم بر قریشی ای دیگری اجماع کردند و علی گفت: درخت را یافتید ولی میوه را نه! فاطمه مجروح شد و به پدر پیوست . علی ماند و استخوانی در چشم. صفحات زجرآور تاریخ اندکی بعد از غدیر ورق خوردند و غدیر نه انگار که غدیر.
 آنان که ماجرا یادشان ماند اقلیتی شدند که  رافضی خواندندشان و سال ها رنجیدند . هیچ چیز آنگونه نشد که باید می شد.

اما در این سو ما گویی در حال دیگری هستیم. هر سال مراسمی را هله هله می کنیم که تلخی اش هنوز زیر زبانمان است. خوشحالیم و  سراغ فرزندان علی را می گیریم بر گونه های هم بوسه می زنیم و  عیدی می گیرم. 
خدایا چه شده است ما که می دانیم وداع پیامبر  چه ظالمانه تعبیر شد . اگر چه از عید قربان 8 روز گذشته است اما 12 روز دیگر همه سیاه خواهیم پوشید. این همه خوشحالی برای چیست؟

عالم واقع را چگونه نگاه می کنی؟ دوستی به من گفت!

داستان غدیر داستان امامت بود و این داستان راستان  حکایت حاکم شهر نیست.  رداء ولایت را از سرزمین  خلافت نخریده اند.  علی  سال دهم همان علی سال سی وپنجم است. در هر دو سال هجوم بر خانه علی بود.  جاذبه ودافعه علی هر دو زیباست وخواستنی!
در حج خداحافظی زنگ شتران  گوش های دل های کم نور  را کر کرد ولی آنان که باید شنیدند.

اگرچه علی حاکم بر جامعه اصحاب نشد ولی حاکم زمین ماند که برای این امر اذن اعراب نیازی نیست وخنده این روزهای ما براتمام نعمتی است که دارالاماره مدینه عشاق شد.
شادی شیعه از جنس شادی سقیفه نیست و نخواهد بود . ما بر آنچه به دست می اوریم دلخوش نیستیم بلکه آنچه را که داریم پسندیدتر می دانیم. رسول الله بهتر از ما آینده را می دانست ولی خوشحال بود که رسالتش اکنون کامل گشته .

اگر چه تا محرم 12 روز بیشتر نیست اما آن آغاز سال دیگری است واین دوازده شاید خود رمزی باشد.
سخت است برای ما لبخند زدن اکنون که می دانیم بر ولی خدا چه گذشت مگر چشمانمان را بر زمین ببندیم و بر خوشی آسمانیان ما هم خوش باشیم. یا علی مددی 

   احمد یوسفی مقدم