به گزارش خبرگزاري فارس از گناباد، حجم خدمات بالا بوده اما در برابر آنچه بايد بشود هنوز راه زيادي وجود دارد.
يكي از مناطقي كه هنوز چهره فقر و محروميت بر رخ مردمان خوب و شريف آن پيداست روستاي رحمت‌آباد گناباد است كه خشكسالي‌هاي 10 ساله در كنار محروميت گذشته، چهره‌اي نازيبا به جاي گذاشته است.
روستاي رحمت‌آباد گناباد محروم‌ترين روستاي شهرستان با 120 خانوار جمعيت و در 83 كيلومتري آن است.
مردم روستاي رحمت‌آباد از نبود كمترين امكانات رفاهي و بهداشتي در روستا رنج مي‌برند به طوريكه فقط به اندازه آب آشاميدني آب دارند.
به گفته اهالي محل خانه بهداشت سه سال است كه تعطيل شده و تنها هفته‌اي يك روز باز مي‌شود و هفته‌اي يك بار پزشك به روستا مي‌آيد كه جوابگوي همه بيماران نيست.
اين در حالي است كه در چند سال اخير تلاش شده به اين روستا بيشترين رسيدگي شود اما با اين وجود هنوز فقر در ميان مردم روستا به چشم مي‌خورد.
مردهاي روستا به كار گله‌داري و دامداري مشغول بوده كه خشكسالي‌هاي اخير سبب شده تعدادي از آنان گله‌ها خود را فروخته و بيكار شوند بيكاري در بين همه جوانان روستا به چشم مي‌خورد.
تنظيم خانواده وجود ندارد و سوء تغذيه مشكل اصلي كودكان روستا است و خانواده در يك خانه كوچك زندگي مي‌كنند و بودجه‌اي براي ساخت خانه ندارند.
يكي از زنان روستا در گفتگو با خبرنگار فارس گفت: روستاي رحمت‌آباد روستاي خوبي نيست از شهر دور است اطراف آن راه‌هاي بسيار خرابي دارد خودرو براي رفت و آمد به داخل شهر ندارد و تردد بسيار سخت است.
زهرا جوادي افزود: چون راه‌ها خراب است خودرو به اين منطقه كمتر رفت و آمد مي‌كند چون خراب مي‌شوند و ما با كمترين امكانات ممكن شب و روز را به سر مي‌بريم.
يكي ديگر از اهالي روستا گفت: روستاي رحمت‌آباد روستاي دورافتاده‌اي است، اما آيا ما اهالي روستا آدم نيستيم از اين ملت از اين كشور نيستيم كه به ما نمي‌رسند ما هيچ، بچه‌هايمان چه گناهي كرده‌اند كه در اوج فقر و نداري بايد در روستا به سر ببرند.
مريم اظهاري در حاليكه صدايش مي‌لرزيد ادامه داد: من كه دستم به جايي نمي‌رسد و خجالت‌زده فرزندانم هستم.
وي افزود: مردهاي روستا چوپان هستند و شبانه‌روز به دنبال گله خود مي‌روند و به زن و بچه خود نمي‌توانند برسند همه اميدمان به خداست فرزندان ما كمترين امكانات بهداشتي و تفريحي را ندارند و جوابگوي آينده اينها كيست.

 

 

يكي ديگر از اهالي نيز گفت: اين روستا هيچ رونقي ندارد دكتري نيست و اگر هم باشد يك روز در هفته مي‌آيد و در آن روز به كدام يك از ما مي‌تواند برسد در بهداشت بسته است و بچه‌ها كه مريض مي‌شوند تا آن وقت كه به بيمارستان شهر مي‌رسند جان خود را از دست مي‌دهند.
فاطمه بلوچي گفت: اينجا شركت تعاوني ندارد، كوپن كه اعلام مي‌كنند تا به داخل شهر برسيم باطل شده و ديگر قابل استفاده نيست.
وي افزود: اين روستا بدترين وضعيت ممكن را دارد بودجه‌اي براي ساخت مسكن نداريم جاي ما بسيار تنگ است هرچند خانواده با هم در يك خانه كوچك زندگي مي‌كنند و مشكلات بسيار داريم.
يكي از جوانان روستا نيز گفت: اينجا آخر دنيا براي من جوان است آروزي من اين است كه بتوانم كار كنم، اما نه بهداشتي، نه آبي، نه پاركي و نه هيچ امكاناتي، من نيروي جوان و علاقه‌مند به كار هستم ولي كاري نيست نه داخل شهر و نه داخل روستا از روي اجبار از ساعت 3 صبح تا 7 شب به جنگل در فاصله‌اي دور از اين روستا رفته و پنبه‌چيني مي‌كنم تا خرج خانواده را بدهم.
طيبه زماني خاطرنشان كرد: خانه بهداشت سه سال است كه تعطيل است هفته‌اي يك روز خانه بهداشت را باز مي‌كنند و اين در حالي است كه هر بار كسي از ما بيمار مي‌شود براي رفتن به شهر بايد 10 تا 15 هزار تومان كرايه بدهد و به گناباد برود و آخر امر معلوم نيست طرف زنده بماند يا نه.
وي ادامه داد: كودكان اين روستا چه تفاوتي با كودكان ديگر مردم دارند كه بايد از حداقل امكانات تفريحي دور باشند نه پاركي نه فضاي تفريحي و ما حرف‌دلمان را به چه كسي بگوييم تا دركمان كنند و بدانند كه ما هم آدميم.
جوان ديگري نيز گفت: خانم‌هاي روستا همه بيكارند و تنها به كارهاي خانه خود را سرگرم مي‌كنند هنر خاصي هم جز قاليبافي ندارند و اگر براي خانم‌ها كلاس آموزشي گذاشته شود همه استقبال مي‌كنند.
نجمه قاسمي گفت: ما فقط قاليبافي ياد داريم و اين در حالي است كه جهاد وسايل قالي‌بافي را در اختيار ما مي‌گذارد اما بعد آنها را از ما به قيمت ارزان خريداري مي‌كند كه اين صرفي براي ما ندارد.
وي افزود: آب خوردن نداريم نه درختي كه زير سايه آن بچه‌هاي ما بنشينند و نه آبادي، جوانان اينجا همه بيكارند و از مسئولان مي‌خواهيم اشتغال ايجاد شود.
پيرزني كه به جمع اهالي پيوسته بود گفت: مدرسه روستا ديوار ندارد و بچه‌هاي روستا در مدرسه براي من مشكل ايجاد مي‌كنند آرامشي ندارم.
وي افزود: حمام عمومي نداريم كه براي شستشوي خود و بچه‌هايمان ديگي آب را گرم كرده و از آن براي شستشوي خود و بچه‌ها استفاده مي‌كنيم چراكه آب فقط به اندازه خوردن داريم.
يكي ديگر از جوانان روستا گفت: اين روستا نانوا ندارد آرد از شهر هر دو يا سه ماه يك كيسه مي‌آوريم و خودمان نان درست مي‌كنيم.
وي افزود: اما در اين چهار سال به روستا رسيدگي شده است ما از اين دولت راضي هستيم لا‌اقل به اندازه يك سهام عدالت براي ما كار كرد و امكانات ديگر مثل آرد و كوپن‌هايي كه قبل از اين چهار سال خبري از آنها نبود.
وي خطاب به مسئولان گفت: ما را حمايت كنيد ما هيچ بودجه و پولي براي رفتن به شهر نداريم و اگر حمايت نشويم نابود مي‌شويم.
يك مربي پيش‌دبستاني كه به همراه اعضاي بسيج سازندگي به روستا آمده بود از وضعيت بد روستا و فرزندان آن بسيار متاثر بود در گفتگو با خبرنگار فارس گفت: بچه‌هاي اين روستا از لحاظ ادب و تربيت تقريبا به حال خود رها شده‌اند اگر كسي بتواند از اينها دلجويي كند اينها از آينده‌سازان براي اين كشور مي‌شوند.
بتول مقيميان افزود: مشكل اصلي اين روستا بهداشت است كه مهم‌ترين اصل بوده و خانواده‌ها و به ويژه بچه‌هاي روستا از آن محرومند حتي مسائل تنظيم خانواده وجود ندارد و با مادرها كار نمي‌شود.
وي ادامه داد: نبود آب از مشكلات ديگر روستا است چرا كه آب كه نيست زندگي مختل مي‌شود.
وي افزود: بيشتر بچه‌هاي اين روستا دچار افراط يا تفريطند به طوريكه دخترها خيلي خجالتي و پسرها در شري نظير ندارند چون روي ادب آنها كار نشده است.
مقيميان با بيان اينكه بايد به اين روستا رسيدگي كرد، تصريح كرد: بچه‌هاي روستا استعداد ضعيفي دارند چون به آنها رسيدگي نشده و استعدادهايشان كشف و به روز نشده است.

 

 

 

يك دانشجوي پيام نور نيز كه به همراه اردوي جهادي به اين روستا آمده بود هدف خود را باور ديني و كمك به محرومان دانست و گفت: بچه‌هاي روستا از كلاس‌هايي كه برايشان گذاشته مي‌شود مثل كلاس‌هاي گلسازي، خياطي، نقاشي، آرايشگري خيلي استقبال مي‌كنند اما در اين زمينه به اينها رسيدگي نشده است.
مهديه قدبايي بيان داشت: الان كه ما در اين منطقه مشغول كمك هستيم هوا بسيار گرم است و تنها يك پنكه سقفي در اين مدرسه وجود دارد كه اصلا جوابگو نيست.
وي افزود: بهداشت و تفريح بچه‌ها در روستا مشكل دارد به طوري كه با تانكر آب از گناباد مي‌آورند و سرويس‌هاي بهداشتي اين مدرسه نيز برق ندارد كه براي استفاده از نور موبايل استفاده مي‌كنيم همين‌طور براي تهيه كمترين امكانات بهداشتي مثل صابون بايد از گيسور چند كيلومتري اين روستا اقدام كنيم.
وي تصريح كرد: اين روستا نياز به كمك شديد دولت و مسئولان دارد و من به عنوان يك جوان از مسئولان مي‌خواهم به اين مردم محروم و مستضعف كمك كنند.
يك پزشك نيز گفت: اين روستا خانه بهداشت و حمام دارد و چندسالي است كه احداث شده اما سطح فرهنگ مردم اين روستا به‌گونه‌اي است كه از اين تجهيزات دولت به خوبي استفاده نمي‌كنند.
زهرا آخرتي با بيان اينكه سال گذشته طرح ويزيت رايگان در اين روستا انجام شده است گفت: مهم‌ترين مشكل بهداشتي اين روستا اين است كه بهورز به طور كامل در روستا نيست و نمي‌تواند به سالمندان، زنان باردار و بچه‌ها به طور كامل برسد پزشك روستا نيز يك روز در هفته به روستا مي‌آيد.

 

 

وي تصريح كرد: معاونت بهداشتي دانشگاه علوم پزشكي گناباد خيلي‌خوب همكاري كرده و جايي ساخته و مسئولي را مشخص كرده اما مردم با او همكاري نمي‌كنند.
بخشدار مركزي گناباد نيز در گفتگو با فارس درباره رحمت‌آباد گفت: روستاي رحمت‌آباد محروم‌ترين روستاي گناباد است كه سعي شده بيشترين خدمت در آن صورت بگيرد.
جواد محمدي درباره آب روستا افزود: سال گذشته اعتباري به مقدار 200 ميليون تومان به رحمت‌آباد اختصاص يافت و چاهي به اندازه 255 متر حفر شد كه كارهاي لوله‌گذاري آن در حال انجام است.
وي در مورد راه روستا نيز يادآور شد: در پايان سال 86 نيز 200 ميليون تومان براي راه اين روستا اختصاص يافت كه زيرساخت‌ها در 6 كيلومتر آن انجام شده و آماده آسفالت است.

 

 

 

وي اظهار داشت: 600 هزار تومان بنياد مسكن براي ساخت حمام در داخل خانه‌ها به اهالي روستا وام مي‌دهد كه مي‌توانند استفاده كنند.
محمدي ضمن تشكر از دانشگاه علوم پزشكي گناباد در ساخت خانه بهداشت گيسور گفت: خانه بهداشت گيسور كه سال گذشته افتتاح شد و در چند كيلومتري روستاي رحمت‌آباد است تا اندازه زيادي توانسته است به مردم رحمت‌آباد نيز كمك كند.