یادت می آید آخرین باری که از ته دل خندیدی کی بود ؟ بسیاری از افراد نمی توانند به این سوال پاسخ دهند چون یا مدت هاست که نخندیده اند و یا فراموش کرده اند کی ویا کجا خندیده اند. به دیدن چهره های غمگین ، پریشان ، عصبانی و اخمو چند صباحی است که عادت کرده ایم و دیگر برایمان چیز غریبی نیست. آن چه باعث تعجب مان می شود شادی و شادمانی است که مدتی است کمیاب و یا نایاب شده است .لازمه شادی و شاد بودن مثبت اندیشی و جست و جوی زیبایی ها می باشد. شمار زیادی از جامعه شناسان بر این عقیده اند که جامعه ایرانی شاد نیست و از نبود بسترها و زمینه های لازم برای ابراز شادمانی به شکل جمعی و عمومی رنج می برد. به عبارت دیگر در جامعه ما شیوه های شناخته شده و متعارف کمتری برای شادمانی همگانی وجود دارد. آنها تاکید دارند از پیامدهای خطرناک فقدان یا کمبود شادی و نشاط در جامعه اعتیاد به مواد مخدر ، انواع و اقسام جرایم و نابهنجاری های اجتماعی است و افزایش امید به زندگی یقینا می تواند در شادی و شادمانی تاثیرگذار باشد و ناامیدی را دور نماید و باعث جلوگیری از منزوی شدن نقش افراد شود. روانشناسان نیز می گویند افسردگی در تمام دنیا از جمله ایران سبب ساز بیماری های روانی و پایین آوردن بهداشت روانی جامعه می گردد. در این رهگذر ، نوجوانان و جوانان به خاطر وجود مسایل اجتماعی و اقتصادی مانند مشکلات ازدواج و کار بیش از همه آسیب پذیر شده و به نظر می رسد چون الگوهای رفتار شادمانه را در بزرگ ترهای خود ندیده اند با انتخاب سبک و روش های بسیار متفاوت و بدون اعتنا به هنجارها، شادی را به شکل دیگر و در قالب یک هیجان کلی و مقابله با ارزش های بزرگترهایشان نشان می دهند. متاسفانه فرهنگ شادی در جامعه ما به درستی تبیین و تعریف نشده و هنوز معنای واحدی از شادی و چگونگی آن موجود نمی باشد. به همین خاطر جوانان وحتی در مواردی بزرگسالان نمی دانند که مفهوم شادی حقیقی چیست. شکی نیست شاد بودن تنها یکی از شاخصه های زندگی مطلوب در جامعه است و هر قدر ملتی شادتر باشد احساس رفاه بیشتری خواهد داشت. در جوامع شاد افراد معمولا نگرش خوش بینانه ای نسبت به زندگی و امور پیرامون خود دارند اما در جامعه غم زده و پژمرده افراد مایوس و غمگین زندگی را فقط سیاه و تاریک می بینند و نگاه منفی نسبت به همه امور از جمله پدیده های اجتماعی دارند . امروزه جامعه ما بیش از هر زمان نیازمند شادی و شادمانی است. خطرهای بسیاری سلامت همه نسل های ما را تهدید می کند که از عواقب جامعه بدون شادی و نشاط است. پس بیاید شادی و شادمانی را پاس بداریم و اجازه ندهیم این موهبت الهی از ما دریغ شود.