قشنگ ترين ماه سال روز پنجم محرم ،ساعت 2 بعد از ظهر ،ترمينال مسافربري مشهد وارد سالن فروش بليط داخل استان كه مي شوي باجه فروش بليط گناباد از همه شلوغ تر است . اولين بار است كه براي گرفتن بليط گناباد به صف مي ايستم !! مسئول باجه كه از همهمه و سر و صداي مسافران كلافه به نظر مي رسد مدام مي گويد : آقايان ،گفتم تا ساعت 4 سرويس نداريم اما مسافران گويي صداي او را نشيده اند و باز خواسته خود را تكرار مي كنند :«آقا به نام ......يك بليط لطفاً يادداشت كنيد ....» نگراني در چشم هاي همه موج مي زند گويي هر طور شده بايد خود را به ديار خود برسانند .انگار اگر نرسند از شركت در مراسم مهمي باز مي مانند يا سرمايه بزرگي را از دست مي دهند . با يكي از دوستان در تهران تماس مي گيرم او هم از شلوغي پايانه مسافربري و نبود بليط ابراز نگراني مي كند . روز ششم محرم ،ساعت 8 شب شب است و هوا سرد ،اما سردي هوا گويي نمي تواند خللي در برگزاري مراسم ايجاد كند همه آمده اند و هئيت به راه مي افتد ....هر كس به نحوي انجام وظيفه مي كند طبال ،زنجير زن ،سينه زن ،مداح ، همه و همه خالصانه ابراز ارادت مي كنند . در مسير چند نفر را مي بيني كه آستين ها را بالا زده اند و مشغول ذبح يك راس گوساله هستند در مسير حركت هئيت شاهد ريخته شدن خون چند راس گوسفند نيز هستيم ديدن اين صحنه مرا به ياد حرف مادري انداخت كه مي گفت:« به خدا قسم در سال بچه هايم بيشتر از چند بار گوشت نمي خورند ،اما شوهرم معتقد است براي محرم هر طور شده بايد بهترين گوسفند را بخريم و نذر آقا كنيم » روز هفتم ساعت 5 بعد از ظهر ،بعد از نماز مغرب و عشا نماز جماعت مسجد تمام مي شود و مردم متفرق مي شوند چند دقيقه بعد از اتمام نماز ديگر كسي در اطراف مسجد نيست فقط تعدادي از نوجوانان و كودكان را مي بيني كه در گوشه اي از صحن مسجد در هواي سرد ايستاده اند همگي بدون استثناء حتي كودكان هفت، هشت ساله هم مشكي پوشيده اند مي گويند :«منتظر شروع مراسم حسين زني هستيم » به ساعت نگاه مي كنم و مي گويم «هنوز خيلي زود است ،تقريباً 2 ساعت تا شروع مراسم مانده است » مي گويند:« اشكالي ندارد» انگار 2 ساعت انتظار كشيدن در هواي سرد برايشان كار دشواري نيست ،فقط به اين مي انديشند كه حتماً در مراسم عزاداري حضور داشته باشند و بس... روز هشتم محرم همراه با هئيت هاي عزاداري در كوچه پس كوچه هاي دلوئي حركت مي كنم. درراه پيرزني را مي بينم كه با قامت خميده اش از خانه بيرون آمده و از ساعتي قبل از آمدن هئيت ،جلوي درب خانه اش با دود كردن اسپند به استقبال عزادان امام مظلومش آمده و با ديدن عزاداران اشكش جاري مي شود و او نيز همراه هيئت شده در حاليكه توان ايستادن ندارد ، به ديوار خانه اش تكيه مي دهد و آرام آرام براي آقايش بر سينه مي زند ... روز نهم محرم ساعت 1 بعد از ظهر ، دارالشفاء امروز عزاداري ها به اوج خود رسيده است . هئيت هاي عزاداري از صبح زود شروع به عزاداري كرده اند آثار خستگي در چهره همه نمايان است وارد سالن غذا خوري دار الشفا مي شوم براستي چه زيبا گفته اند كه محرم قشنگ ترين ماه سال است همه يكدل و يكرنگ اند همه يك هدف دارند همه لباس يكدست و مشكي پوشيده اند ، فرقي نمي كند پير باشي يا جوان ثروتمند باشي يا فقير، مدير كل باشي يا كارگر مي نشيني و مهمان آقا مي شوي در سفره آقا همه يكجور غذا را سرو مي كنند و ديگر خبري از بالاي سفره و پايين سفره نيست همه از اين خوشحالند كه مهمان امام غريبشان هستند . روز دهم محرم ،عاشوراي حسيني ساعت 7 صبح يك روز زمستاني وقتي از خانه بيرون مي آيي انتظار ديدن كسي را نداري اما جمعيت كثيري را نظاره مي كني كه در ميدان اصلي روستا گرد هم جمع شده اند همه و همه آمده اند تا در سوگ آقا شركت داشته باشند . در آن هواي سرد تعداد زيادي از جوانان را مي بيني كه پاي برهنه ، شال همت به كمر بسته و منتظرند تا به فرمان مسئولين هئيت، نخل آقا را حركت داده و به محل قتلگاه برسانند باورت نمي شود يك جوان به اين راحتي غرور جواني اش را زير پا بگذارد و پاي برهنه دنبال نخل آقا بدود براستي اينجاست كه واقعاً نمي تواني عظمت امام حسين را درك كني و اينجاست كه بايد گفت : « اين حسين كيست كه عالم همه ديوانه او ست؟؟؟»